सोमवार, २९ ऑगस्ट, २०११

... म्हणून बौद्ध धर्म सर्वोत्तम.

आज प्रत्येक बौद्ध बांधव मोठ्या अभिमानाने सांगतो की आमचा बौद्ध धर्म सर्वोत्तम आहे. पण एखाद्यानी जर विचारलेच की तुमचा बौद्ध धर्म सर्वोत्तम कसा काय, ते जर सांगा.. तेंव्हा मात्र आपल्याला ते सिद्ध करताना नुसती धांदल उडते. कारण बौद्ध धर्माची व्याप्ती व आवाका एवढा प्रचंड आहे की ते काही शब्दात मांडता येण्यासारखे नाही. पण अगदीच थोड्या शब्दात सांगायचे झाल्यास ते असे सांगता येईल. 

स्वातंत्र्य, समता व बंधूता हे तीन बौद्ध धर्माचे मुख्य आधारस्तंभ आहेत. बुद्धाने स्पष्ट सांगितले आहे की, तुमच्या बुद्धिला पटल्यास धम्म स्विकारावे मी सांगतो म्हणून नाही. बुद्धाची शिकवण ओळखण्याच्या काही कसोट्या सांगितल्या आहेत त्यातील मुख्य कसोटी तर्क व बुद्धिवाद होय. 


बौद्ध धर्म जगातील पहिला व एकमेव धर्म आहे जो मनाच्या अवस्थांवर चिकीत्सक काम करतो....
ईतर सर्व धर्मात दु:खाचे निवारण करण्यासाठी ईश्वराच्या चरणी लोटांगन घालण्याचे उपाय सुचविले आहेत. जसे की ख्रिस्चन धर्मात दु:खमूक्तीसाठी प्रार्थना करण्याची प्रथा आहे. त्या प्रार्थनेमूळे ईश्वर प्रसन्न होऊन आपल्याला दु:खातून मुक्त करतो. इस्लाममधे अल्लाची प्रार्थना केली जाते. एखाद्यावर दु:खाचे डोंगर कोसळल्यास अल्ला नाराज असल्याचे म्ह्टले जाते. किंवा एखाद्याच्या वाट्याला सुख आल्यास अल्ला मेहरबान असल्याचे म्ह्टले जाते.  म्हणजे सुख व दु:खाचा संबंध थेट देवाशी जोडल्या जातो. त्यांच्या मते दु:ख निवारणाची जबाबदारी सर्वस्वी देवाची आहे.
अगदी याच धर्तीवर पण थोडसं वेगळं हिंदू(वेदीक) धर्मातही आहे. दु:ख मूक्तीसाठी देवाची प्राथना करुन हिंदू थांबत नाही. तो होम हवन, यज्ञ व बळी देणे ईथवर मजल मारतो.कारण हे सर्व केल्याने दु:खातून सुटका मिळते अशी भाबळी समजूत आहे.  एकंदरीत वरील तीन्ही धर्म दु:खाचे कारण जाणन्यात स्वारस्य दाखवत नाहीत तर ते ईश्वराला पुढे करुन हात वर करतात. त्यामूळे दु:ख निवारणाचे काम बाजूला पडते.  असो.
मला वरील धर्मातील प्रथा चूक की बरोबर यावर चर्चा करायची नाही. फक्त कुठल्या धर्मात काय प्रथा आहेत एवढेच अधोरेखीत करायचे होते.  पण वरील सर्व धर्मा मध्ये दु:खाचे कारण ईश्वर आहे व त्याला प्रसन्न केल्याने दु:ख निवारण होते असा समज आहे.  या ईश्वराच्या अस्तीत्वामूळे दु:ख उत्पन्न करणारा महत्वाचा घटक मन मात्र दुर्लक्षित राहिला. मनाच्या अवस्थांवर दु:ख अवलंबून असतो व त्या अवस्थांवर नियंत्रण ठेवून दु:ख मुक्ती साधता येते याचा कधी कुणी विचारच केला नाही, तो फक्त बुद्धानी केला.
आता आपण बौद्ध धर्माकडे वळु या...
माणूस म्हणून जन्माला आल्यावर दु:खाशी गाठ आहे हे सर्वज्ञात आहे. पण दु:खावर उपाय मात्र निरनिरळ्या धर्मात निरनिराळे आहेत. बौद्ध धर्मात मात्र सगळ्यात वेगळी पद्धत आहे.
बौद्ध धर्म हा मुळात निरिश्वरवादी धर्म असल्यामूळे दु:ख निवारनाचे काम देवावर सोपविण्याची सवलत नाही. किंवा भगवान बुद्धाने मी ईश्वर नाही, ईश्वराचा दूत नाही वा प्रेशीतही नाही. मी तुमच्या सारखा एक साधा माणूस आहे असे सांगून ठेवल्यामूळे चमत्कारालाही स्कोप नाही. मग आपसूकच या दु:खाचे निवारण करण्याची जबाबदारी माणसावर येऊन पडते.  
दु:ख निवारणाची बौद्ध पद्धती
आजच्या भाषेत बोलायचे झाल्यास, डोळा दुखल्यास आपण आय स्पेशालिस्टकडे जातो, दाताचा आजार झाल्यास आपण डेंटिस्टकडे जातो, हृदयाचा आजार झाल्यास हार्ट स्पेशालिस्टकडे जातो...
पण..... मन आजारी झाल्यास कुणाकडे जायचे?
मन दुखावल्यास काय करावे?
तर यावर उत्तर आहे....... बौद्ध धर्माकडे जावे. तिथे मनावर योग्य उपचार होतो.
भगवान बुद्ध हे जगातील पहिले मानसोपचार तज्ञ होत. बौद्ध धर्मात मनाच्या वेगवेगळ्या अवस्थांचा अभ्यास केला जातो. विपश्यना द्वारे त्यावर उपचार केला जातो. मनाला अधिक सुदृढ बनविण्याची कला विपश्यनेत शिकविली जाते. दु:खाचे मूळ मानण्यात आहे अन ज्याला मनावर काम करता येते तो दु:खांच्या हातात हात घालून हसत खेळत हिंडु शकतो. अन हे सगळं विपश्यनेतून साधता येते.
पण गंमत अशी आहे की मनाच्या आजारावर आपण उपचार करण्याचा विचारच करत नाही. मनं दुखावल्यास त्याच्यावर उपचार आहे हेच मुळात आपल्याला माहित नाही. मनाचे खच्चिकरण झाल्यास त्याला परत उभं करता येते, मनातील द्वेष, क्लेश नाहिसे करुन प्रसन्न मनानी जगता येते. मनाला लागलेले चटके, ज्यामूळे आपण अतंत्य दु:खी होऊन नकारात्मक बनतो ते सारे चटके धुवून काढता येतात. एखाद्याचे शब्द मनात खोलवर जाऊन रुततात व  आपण कायमचे त्या व्यक्ती बद्दल नकारात्मक बनतो, पण मनावर योग्य ती प्रक्रिया करुन क्षमाशील बनता येते. मनातील असंतोष मिटविण्याची कला बुध्दानी हजारो वर्षापुर्वी विकसीत करुन ठेवली आहे, पण आम्ही तिकडे पाठ फिरवून जगतो आहे. मनाला स्थैर्य मिळवून देण्याची अत्यंत परिणामकारक विद्या भगवान बुद्धानी विकसीत केली आहे. मनाला निर्विकार करुन सुदृढ मन बहाल करण्याची किमया बौद्ध धर्मात आहे.  
बौद्ध धर्मात मनावर उपचार करण्याची पद्धत फार प्राचिन आहे. माणसाच्या जिवनातील प्रत्येक घडामोडीत मनाचा सिंहाचा वाटा असतो. मन जर विचलीत वा दु:खी असल्यास कुठलेच काम करता येत नाही किंवा हवा तसा निकाल मिळत नाही. अगदी याच्या उलट मन जर प्रसन्न असेल तर कामं सोपी व सहज होतात. नात्यांतील गोडवा वाढविता येतं. लहान सहान अडचणीना तोंड देताना माणूस डगमगत नाही. एखाद्यानी टिका केल्यास योग्य मार्गाने उत्तर देण्याची सुबुद्धी मनाचेच काम आहे.
अशा या अत्यंत महत्वाच्या  मनावर उपचार करण्याची पद्धत म्हणजे विपश्यना होय अन ही विपश्यना बौद्ध धर्माची सर्वोत्तम देण आहे.  भगवान  बुद्धाने मनाच्या वेगवेगळ्या अवस्थांचे विश्लेषण केले आहे. त्या त्या टप्प्यात मनावर उपचार करण्यासाठी विपश्यना अत्यंत प्रभावीपणे काम करते. कलुषित मनाला स्वच्छ करण्याचे काम विपश्यना करते. मनातील आकस काढून टाकण्याचे काम विपश्यनेद्वारे अत्यंत प्रभाविपणे केल्या जाते. आत्मविश्वास, एकाग्रता, चिंतन, स्मरण अशा विविध आघाड्यावर मनाला शक्तीशाली बनविन्याचे काम विपश्यनेतुन साधता येते. एख्याद्या प्रश्नाकडे बघण्याचा दृष्टिकोन हा जितका बौद्धिक बेसची डिमांड करतो तितकाच मनाच्या अवस्थेचीही डिमांड करतो. अन मनाची अवस्था कायम सुदृढ ठेवण्याची कला बौद्ध धर्मात आहे.
 दु:ख हे दुसरं तिसरं काही नसून मनाची अवस्था होय. अन बौद्ध धर्म आम्हाला या अवस्थांवर नियंत्रण ठेवण्याची कला शिकवतो. म्हणून बौद्ध धर्म सर्वोत्तम होय.

सोमवार, १ ऑगस्ट, २०११

ब्रिगेडचे दलाल वामन मेश्राम व विलास खरात

वामन मेश्राम, विलास खरात व इतर मुलनिवासी संघटनेचे नेते बाबासाहेबांचं नाव घेऊन संघटना चालवित आहेत. चांगली गोष्ट आहे...चालवा, पण वारा ज्या दिशेने वाहत आहे ते बघता आज विचार करण्याची वेळ येऊन ठेपली आहे, की खरच ही लोकं बाबासाहेबांच्या तत्वानूसार संघटना चालवित आहेत का? आज मुलनिवासी व बामसेफ या संघटनानी मराठा सेवा संघ व संभाजी ब्रिगेड यांच्याशी संधान बांधून ज्या प्रकारे वाटचाल सुरु केली ती पुर्णत: बाबासाहेबांच्या तत्वाच्या विरोधात जाणारी आहे. तरी सुध्दा आंबेडकरी चळवळीतील लोकं मुकाट्याने सर्व बघत बसले आहेत. खरं पाहता बामसेफचे वामन मेश्राम व प्रा. विलास खरात यांनी बाबासाहेबांचे नाव घेऊन ज्या प्रकारे मराठ्यांचा व पर्यायाने ब्रिगेडचा ढोल बडवत आहेत ते बघता भारतातल्या काना कोप-यातून यांचा प्रखर विरोध व्हायला पाहिजे होता. परंतू ब्राह्मणांना शिव्या देण्याचा सूर ईतक्या उंच स्वरात आवळाला जात आहे की त्यात आंबेडकरी तत्वांच्या किंकाळ्या विरुन जात आहेत. एक सजग आंबेडकरी म्हणून त्या दबलेल्या किंकाळ्याना वाट करुन देणे गरजेचे आहे. मराठा सेवा संघ व संभाजी ब्रिगेडकडे बुद्धी गहाण टाकून चाकरी पत्कारणारे मेश्राम व खरात कसे आंबेडकर चळवळीचे मारेकरी आहेत हे सांगण्यासाठी मला हा लेख लिहावा लागत आहे. मुळात खरात व मेश्राम याना आंबेडकरी तत्वाशी काही देणे घेणे नाही हेच खरे. फक्त राजकिय समिकरणातून केलेला हा चळवळीचा दावा एक बनावट व दिखावू खेळ आहे, त्याना  दिसते ती फक्त सत्ता. मराठ्यांचं संख्याबळ आपल्या पाठीशी उभं करुन सत्तेत पाय रोवू पाहणारे हे दोघे आंबेडकरी जनतेची फसवणूक करत आहेत. आज पर्यंत खेड्या पाड्यात ज्या मराठा समाजाने बौद्धांचे शोषण केले त्यांना पाठीशी घालण्याचा निर्लज्जपणा मेश्राम व खरात हे केवळ स्वार्थापोटी करत आहेत.
मराठा आरक्षणाचे  गौडबंगाल
मराठा समाज हा सदैव सत्तेत होता व आहे. मुळात आरक्षणाची तरतूद ही शोषितांसाठी असुन पिढ्यान पिढ्या जो समाज मुख्य प्रवाहातून बाहेर फेकल्या गेला होता, ज्याला सत्तेत प्रतिनिधित्व अन शिक्षणात वाटा मिळाला नव्हता त्याना मुख्य प्रवाहात समावुन घेण्यासाठी बाबासाहेबानी संविधानात आरक्षणाची तरतूद केली. त्या नंतर ओबीसी समाजाला १९६७ पासून शिक्षणात आरक्षण सुरु केले गेले. १९९५ पर्यंत ओबीसीना राजकीय आरक्षण नव्हते. त्यामूळे मराठ्यानी कधी आरक्षणाकडे ढुंकूनही पाहिले नाही. कारण त्याना शैक्षणीक आरक्षणाशी काही देणे घेणेच नव्हते. पण १९९५ मधे जेंव्हा ओबीसीना राजकीय आरक्षण देण्यात आले तेंव्हा पासून मराठ्यानी आरक्षणाचा तगादा लावून धरला. आता गंमत बघा. जो पर्यंत आरक्षण शिक्षणासाठी होतं तो पर्यंत मराठ्यानी तिकडे ढुंकूनही पाहिलं नाही. कारण त्यामूळे राजकीय समिकरणात काही फरक पडत नव्हता, म्हणून ते महत्वाचं वाटलं नव्हतं. पण जसं ओबीसीना राजकीय आरक्षण मिळालं अन राजकीय समिकरणांवर त्याचा प्रभाव पडू लागला त्या नंतर लगेच मराठ्यानी आरक्षण मागायला सुरुवात केली.  दलिताना जे २०% आरक्षण होतं त्याच्यानी राजकीय समिकरणावर एवढा प्रभाव पडत नव्हता. कारण दलितांच्या २०% आरक्षणातून निवडून येणारी माणसं ही मराठा सत्ताधा-यानीच उभी केलेली असत. गावो गावी खेडोपाडी दलितांच्या २०% कोट्याचा अप्रत्यक्षपणे मराठा राजकारणीच वापर करत आले होते. पण जसे ओबीसीना २७% राजकीय आरक्षण दिल्या गेलं तेंव्हा मात्र २० + २७ = ४७% आरक्षीत राजकारण महत्वाची भुमिका बजावु लागला. प्रस्थापित राजकारणाला शह मिळायला सुरुवात झाली. नवे समिकरण उभे राहू लागले. सत्तेची गणितं धडाधड कोसळू लागली. दलित नि वंचीत आता सत्तेत सामिल होऊ लागला. त्यामुळे राजकीय आरक्षणाचा मराठा राजकीय सत्तेवर थेट प्रभाव पडायला सुरुवात झाली. ४७ विरुद्ध ५३ च्या समिकरणात एक दोन टक्का ईकडे तिकडे झाला की मराठा पुढा-यांचं राजकीय समिकरण ढासळून जाई. त्यामूळे मराठ्यांनी जे हजारोवर्षापासून ब्राह्मणांच्या संगनमाताने चालविलेला वर्चस्ववाद असो किंवा स्वांतंत्रोत्तर काळात साम, दाम, दंड व भेद वापरुन चालविलेली दंडेलशाही असो. या बलदंड नि सरंजामशाही वर्चस्वाला आरक्षणामूळे एक नवे आव्हान मिळाले. त्या नंतर जिल्हा परिषदा, पंचायत समित्या व इतर जिल्हा व तालुका पातळीवरील राजकीय समिकणं पार बदलू लागली. माराठ्यांचं राजकीय वर्चस्व कमी होऊन ओबीसी-दलित सत्तेत बसू लागले. मग अचानक मराठ्याना जाग आली अन ते आरक्षणाची मागणी करु लागले. थोडक्यात... सत्ता निसटेय हे दिसल्यावर आरक्षण दिसू लागले. मुळात ही आरक्शणाची मागणी आहेच राजकीय वर्चस्वासाठी. मराठ्याना शिक्षण बिक्षणाशी काही देणं घेणं नाही. त्याना आरक्षण मिळवून शिकायचं आहे हा शुद्ध ढोंग आहे. राजकीय वर्चस्व पुन:स्थापित करणे हा मराठ्यांचा एकमेव उद्देश आहे हे आपण लोकानी ओळखलं पाहिजे.
आम्ही तुमच्या आरक्षणाला धक्का न लावता वेगळं आरक्षण मागतोय मग तुमचा विरोध का?
आम्ही जेंव्हा केंव्हा मराठा आरक्षणाचा विरोध करतो तेंव्हा मराठे वरील प्रश्न विचारतात की तुमच्या कोट्यातील आरक्षण आम्ही मागत नाहीच मुळी. पण गंमत बघा. आज समजा एकूण जागा १०० आहेत त्यातील दलिताना २० व ओबीसीना २७ आरक्षित केल्या गेले. तर ओपन जागा किती उरतील? ५३...... म्हणजे या ५३ जागा सर्वांसाठी आहेत. त्या फक्त ब्राह्मणांसाठी नाहीत. त्या जागा दलित व ओबीसी यांच्यासाठीही खुल्या असतात. जर त्या ५३ मधील २५ जागा मराठ्यांसाठी आरक्षित केल्या गेल्या तर ओपनमधून उपलब्ध जागांची संख्या ५३ वरुन कमी होऊन २८ होईल. म्हणजे आम्हाला ओपन मधे आधी जेवढा स्पेस मिळायचा त्यातील निम्मा स्पेस मराठ्यानी घशात घातला. याचाच अर्थ अमच्या वाट्याला धक्का लागतो आहे. आमचे ते प्रतिनिधी व विध्यार्थी जे ओपन मधुन आमचं प्रतिनिधीत्व करीत असत त्यांच्या वाट्याच्या जागेवर डल्ला मारल्या जाईल. म्हणजेच मराठा आरक्षणमूळे जरी आमच्या आरक्षणावर प्रभाव पडत नसला तरी खुल्या प्रवर्गातील आमची जागा बळकावली जाणार... म्हणजे आमच्यासाठी ओपन मधून उपलब्ध असलेल्या जागेवर मराठयांचा डोळा आहे. म्हणून मराठ्याना आरक्षण दिल्यास आमच्यावर त्याचा प्रभाव पडणारच आहे.
मराठा व कुणबी एकच कसे काय? मग ते ११ आयोगांपुढे सिद्ध का नाही केलात.
मराठा व कुणबी हे एकच आहेत अशी आरोळी फोडणारे मराठा, व त्यांची दलाली पत्कारलेले आंबेडकरी वामन मेश्राम व विलास खरात यानी नेहमीच जनतेची फसवणूक केली आहे. आज पर्यंत एकूण ११ वेगवेगळे आयोग नेमण्यात आलेत. त्यातिल सर्वच्या सर्व आयोगानी मराठ्याना कुणबी म्हणून नकारले व आरक्षणाची मागणी धुडकावून लावली आहे. ईकडे कोप-यात बसून आरोप करणारे मराठा व त्यांचे दलाल मेश्राम व खरात यानी ११ पैकी एकाही आयोगाला का बर हे पटवून दिलं नाही......... की मराठे हे कुणबीच आहेत. आयोगानी ती संधी दिली होतीच की. पण हे याना जमले नाही... कारण अयोगापुढे हे सिद्ध करण्यासाठी भक्कप मांडणी ते ही पुराव्यानिशी करावी लागते. अन सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे तुमची बाजू सत्याची असावी लागते. मराठा हे कुणबी नाहीत हे सत्य सगळे जाणतात. असत्याची बाजू घेऊन लढताना बुद्धी नांगी टाकते... पराजय निश्चित असतो हे त्रिकालबाधित सत्य आहे. पिंपरी चिंचवळ मधून मराठा-कुणबी जात दाखवून निवडणूक जिंकणारे अशोक कदम यांची जात पडताळनी झाल्यावर न्यायालयाने त्याना ओबीसी म्हणून नकारले अन राजीनामा दयायला लावला. त्या नंतर किमान १५-२० असे केसेस घडले जिथे न्यायालयाने मराठ्याना ओबीसी म्हणून नाकारले व आरक्षीत कोट्यातून मिळविलेल्या जागा रिक्त करायला लावल्या. मग जेंव्हा न्यायव्यवस्थाच या मराठ्याना ओबीसी म्हणवुन घेण्यास तयार नाही व संविधानाच्या चौकटीत मराठे लाभार्ती म्हणून बसत नाहित तेंव्हा मेश्राम व खरात सारख्या दलालानी संविधानाच्या विरोधात जाऊन त्यांची दलाली करण्याचे कारण काय? 
११ च्या ११ आयोगांवर अरोप ठेवताना आपला मुद्दाच तर चुकत नाही ना याची फेरतपासनी करण्याची गरज नाही का?. प्रत्येक आयोगाने मराठ्यांचं आरक्षण नाकारलं. सर्वच्या सर्व आयोगानी मराठ्याना वंचित घटक म्हणून स्विकारायला नकार दिला. हा समाज कायम सत्ताधीश होता व मागच्या तीन-चारशे वर्षात कधीच उपेक्षीत नव्हता त्यामूळे त्याना आरक्षण देता येणार नाही असा शेरा दिला. हे एवढे पुरे नाही का? प्रत्यक्ष आयोगा समोर मराठ्याना कुणबी सिद्ध करण्यात मराठे व त्यांचे दलाल वेळोवेळी सपेशल अपयशी ठरले. कारण सत्याच्या पुढे शहानपणा चालत नसतो. पण आमचे दिड शहाणे मेश्राम अन खरात यांचा शहाणपणा सत्यानी नेहमीच परतवून लावला तरी यांच्या उलट्या बोंबा सुरुच आहेत. या संविधानीक प्रक्रियेत मराठा व त्यांचे दलाल यांची हार झाली आहे. अन आता संविधानाच्या विरोधात जाऊन मराठ्याना आरक्षण दयावे अशी मागणी करण्यात येत आहे. ज्या संविधानानी मराठ्यांचं आरक्षण नाकारलं त्या संविधानाच्या विरोधात जाणा-या मराठ्यांचं मला काही नाही वाटत. पण स्वत:ला आंबेडकरी म्हणवून घेणारे, ज्याना संविधानिक मार्ग बंधनकारक असतो ते मेश्राम व खरात सुद्धा जेंव्हा ही मागणी लावून धरतात तेंव्हा त्यांची ही संविधान विरोधी कृती बाबासाहेबांचा व पर्यायाने आंबेडकरी विचाराचा घात करणारी ठरते . या मागणीमुळे हो दोन्ही मराठ्यांचे दलाल बाबासाहेबांच्या संविधानाचे व आंबेडकरी तत्वाचे मारेकरी ठरतात. आज अण्णा हजारे जसा संविधानाचा मारेकरी आहे तसेच मेश्राम व खरात सुद्धा मराठ्यांच्या दलालीमुळे संविधानाचे मारेकरी सिद्ध होतात. याचाच अर्थ बाबासाहेबाच्या विचाराना अन संविधानाला पाण्यात बुडविण्याची सुपारी मेश्राव अन खरात यानी घेतली आहे हे उघड आहे.
मुलनिवासी नायक नावाचं वृत्तपत्र मराठ्यांचा दलाल बनलाय:
नुकताचा दि. २८ जुलै २०११ दिवशी बोरगावातील खटल्याचा निकाल लागला. १९९८ मधे आबा पाटलाच्या मतदार संघातील मराठ्यानी बौद्धांची वस्ती पेटवून दिली होती. त्यावेळी आपल्या समाज बांधवांची एकुण ४७ घरं जाळून राख केली होती. सर्वत्र हाहाकार उडाला होता. गावातील सर्व बौद्ध, वस्ती सोडून भितीपाय़ी पळून गेली होती. नंतर आंबेडकरी समाज रस्त्यावर उतरुन चळवळ केल्यावर शासनानी दखल घेत कारवाई केली. त्या नंतर  आज तब्बल १३ वर्षानी न्यायालयाने निर्णय दिला व २७ जातियवादी मराठ्याना ७ वर्षाची सक्तमजूरीची शिक्शा ठोठावली. ही ईतकी महत्वाची घटना खरात व मेश्राम नावाचे दलाल त्यांच्या वृत्तपत्रात छापत नाही. का? तर... मराठा दलाली. (ज्याना खोटं वाटतं त्यानी या दरम्यानचे इतर वृत्तपत्र व यांचा मुलनिवासी वृत्तपत्र तपासून पहावे)  दलितांवर होणा-या अत्याचाराची माहिती जाणिवपुर्वक लपविणारे हे खरात व मेश्राम कोणाचे गुलाम आहेत हे यावरुन उघड होते. मराठ्यांची गुलामी करण्याची व दलाली करण्याची यानी काय किंमत घेतली माहित नाही, पण बाबासाहेबांच्या लेकरांची फसवणूक करणारे हे दलाल आज समाजानी ओळखावे अन त्याना जागा दाखवावी. आमच्या बांधवांची व चळवळीची किंमत लावणारे हे दलाल आधी ठेचले पाहिजे.
 
मराठ्यांचे दलाल वामन मेश्राम व विलास खरात
वामन मेश्राम अन विलास खरात यानी आंबेडकरी चळवळीचे नाव घेऊन ब्रिगेडची दलाली सुरु केली याचे अनेक पुरावे आहेत. ज्या ब्रिगेडनी नेहमी असंविधानीक मार्गाने चळवळ चालविली. हिंसात्मक चळवळ चालविण्याचा ज्या ब्रिगेडचा वारसा आहे त्यांच्या दावणीला बांधल्या गेलेले मेश्राम व खरात याना बाबासाहेबांचं नाव घेण्याचा अधिकार आहे का? हा सवाल जनतनी विचारावा. बाबासाहेबानी आरक्षणाची तरतूद शोषीतांसाठी करुन ठेवली आहे. त्या आरक्षणाचा वाटा सत्ताधिशाना देण्यात यावा अशी मागणी करणारे मेश्राम व खरात हे खरे आंबेडकरी विचाराचे विरोधक ठरत नाही का?  बाबासाहेबानी जी सवलत आपल्या लोकांसाठी करुन ठेवली त्या सवलतीला संख्याबळाच्या बदल्यात विकायला निघालेल्या या दोन दलालाना गाढवावर बसवुन धिंड काढण्याची वेळ आली आहे.  प्रविण गायकवाड या माणसाने बाबासाहेबांचे ग्रंथ जाहिर रित्या जाळले होते. रिडल्सचा विरोध करणारे गायकवाड यांच्याशी मैत्री करणारे मेश्राम व खरात हे आंबेडकरी चळवळीचे मारेकरी ठरु नये? कसंकाय बुवा? ज्या प्रविण गायकवाडनी बाबासाहेबांच्या ग्रंथाना सदैव विरोध केला त्या माणसाकडे स्वत:ला गहाण टाकणारे दलाल हे बाबासाहेबांच्या विचारधारेला विकायला निघाले आहेत हे आम्हाला कधी कळणार? की आम्हाला ते कळवून घ्यायचेच नाही? काल पर्यंत ज्या माणसानी आंबेडकरी विचाराचा टोकाला जाऊन विरोध केला त्याच्या पायात लोटांगन घालणारे मेश्राम व खरात याना जनाचीही लाज नाही अन मनाचीही नाही. अन या लोकांच्या पापाची दखल न घेता आम्हीही निर्लज्जच बनत चाललोय की कसे?  वामन मेश्राम व विलास खरात हे दोन प्रकारे बाबासाहेबांच्या विचाराचे मारेकरी व आंबेडकरी जनतेचे आरोपी ठरतात. एक म्हणजे संविधानाच्या विरोधात जाऊन मराठ्यांसाठी आरक्षणाची दलाली करणे. अन दुसरं म्हणजे ज्या प्रविण गायकवाडनी बाबासाहेबांच्या रिडल्साचं जाहीर दहन केलं त्याच्याकडे स्वत:ला गहान टाकून आंबेडकरी जनतेशी गद्दारी करणं. या दोन्ही घटनांवरुन शेवटी हेच सिद्ध होतं की वामन मेश्राम हे संभाजी ब्रिगेडचे दलाल आहेत. व विलास खरात हे सुद्धा संभाजी ब्रिगेडचे दलाल आहेत. मी या दोन्ही दलालांचा जाहीर निषेध करतो.
जयभीम.