मंगळवार, २० नोव्हेंबर, २०१२

मरणांतानि न वैराणि...




मागच्या दोन दिवसात माझा मोबाईल कधी नाही एवढा खणाणला. त्यातला प्रत्येक फोन मला अक्कल शिकविण्यासाठी आला होता अन प्रत्येकाच्या तोंडात एक वाक्य हमखास होतं...

मरणांतानि न वैराणि...
 
अरेच्चा... हे काय आता. म्हणे एखादा माणूस मेला की लगेच तो सदगृहस्थ बनतो म्हणे. कोणाचा आहे हा सिद्धांत? हिंदूंचा. बाळ ठाकरे गेल्यावर मी त्यांच्या राडा-संस्कृती बद्धल लेख लिहला व सैनिकांचे(?) धडाधड फोन येऊ लागले. त्याना अंदाज नव्हता ते ज्याच्याशी बोलत आहेत तो त्यांचाही बाप निघेल. एकेकाला फोनवरच असे फटके घातले की काहिनी पार क्षमा वगैरे मागून फोन ठेवला. काही मात्र शेवट पर्यंत भूंकत होते. काहिनी तर घरी येऊन मुडदा पाडण्याचा वगैरे आग्रह धरला. हे सगळं ठिक आहे पण सगळ्यांच्या म्हणण्यातील एक गोष्ट मात्र कॉमन होती ती म्हणजे माणूस गेल्यावर त्याच्या बद्दल वाईट बोलू नये. अगदी माझे मित्र संजय सोनवणी यांनी सुद्धा या अर्थाची पोस्ट फेबूवर टाकली.
आता मला सांगा हे जर खर असेल तर हा न्याय ईतराना पण लागू व्हायला हवा कि नाही? पण तसं काही झालेलं दिसत नाही.
दर वरषी दस-याला रावण दहन होतो. कोण होता हा रावण? अस्सल ऐतिहासिक पुरावे तपासल्यास लंकावतार सुत्तातून रावण बौद्ध असल्याचे सिद्ध होते. तरी आपण रावण बौद्ध होता की नव्हता हा मुद्दा बाजुला ठेवू या. फॉर द सेक ऒफ अर्गुमेंट तो वाईट होता हे जरी गृहीत धरलं, तरी वरचा निमय रावणाला लागू केल्याचे दिसत नाही. मग प्रश्न असा पडतो की मेल्या नंतर शत्रूत्व संपतो हा नियम रावणाच्या बाबतीत का लागू होत नाहिये. का बर हजारो वर्षाआधी मेलेल्या रावणाचं आजही दहन होतं? का बरं बहूजन माणसाला तो न्याय लागू केला जात नाही. अभिजनातला गेला की मेल्या नंतर वैर संपतो पण बहूजनातला मरुन शतकं उलटली तरी वैराची वात धगधगती ठेवली जाते.
अगदी याच धर्तीवर आजून काही संदर्भ पाहिल्यास हा नियम बहूजनाना कधीच लागू केल्या गेला नाही हे सिद्ध होते. उलट बहूजन व्यक्ती मरून कित्येक शतकं उलटली तरी त्याचा द्वेष केला जातो. त्याच्या नावाने अपप्रचार करण्यासाठी एक यंत्रणाच उभी केली जाते. एवढ्यावरच न थांबता बहूजन नायकाचा अपमान करण्यासाठी काही सण ठेवण्यात आले अन दर वर्षी त्या दिवशी त्यांच्या नावाने किंवा पुतळ्याचा अपमान करत अभिजन सण साजरा करतो.
कंस हा एक अत्यंत कार्यक्षम राजा होता. त्याला मारण्यात आले. त्या नंतर ग्रंथाचे ढीगच्या ढीग रचून व संत महंतां द्वारे प्रवचनाचे अनेक कार्यक्रम राबवत कंसाची सातत्याने बदनामी केली जाते. हे का बरं थांबत नाही. तो वाईट होता हे सांगण्याची प्रथा का बरं पाडली जाते.
त्याच बरोबर दुर्योधनालाही सातत्याने बदनाम करण्यात आले आहे. तो मरून शतकं उलटली तरी आजही दुर्योधनाच्या नावानी साहित्याच्या माध्यमातून का बर बदनामीच्या मोहीमी चालविल्या जातात. कारण ते बहूजन होते म्हणून. बास.
बडी राजाचा खून करून व त्यांच्या मुलांची कत्तल करून राज्य बळकावणा-या वामनाची पूजा व दिवाळीच्या दिवशी बलिप्रतिपदा... व्वा रे हिंदूनो... अरे तुमचा तो मुत्यू नंतर वैर संपतोवाला नियम ह्या वरील लोकाना का बरं लावला गेला नाही.
मरणांतानि न वैराणि...
हे एक कावेबाज वाक्य असून त्याचा प्रचार करणारे हे खोटारडे व समाजकंटक लोकं आहेत.  
हे वाक्य बहूजनांच्या बाबतीत कधीच लागू केले गेले नाही. अभिजनांचे पाप झाकण्यासाठी मात्र हे वाक्य नेहमीच उपयोगी पडले आहे. 




कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा